Translation of the song lyrics Güm - Ersay Üner

Güm (original)

Uzun zamandır atmıyordu böyle kalbim
Güm güm güm
Tam unutmuştum seni ne ara niye geri döndün?
Hı?
Yasın tutulmuştu üstü çizilmişti
O çok sevdiğin isminin
Sakın bir şey söyleme
Artık bir anlamı yok sözlerin ve o gözlerin
Gözlerin bana yine yalancı, yalancı bakıyor, bakıyor
Bilenin ahını bilmeyenin aklını alıyor, uçuruyor
Acısı dün gibi kalbime kalbime vuruyor, dokunuyor
Dile kolay tabi, yaşa da gör nasıl yanıyor canın
Söz vermiştin sözü tutmalı ya da bir ömür boyu susmalı
Aşktı, geçti, çok zorladı ama zerresi kalmadı
Söz vermiştin ya tutmalı ya da bir ömür boyu susmalı
Aşktı, geçti, çok zorladı ama zerresi kalmadı
Gözlerin bana yine yalancı, yalancı bakıyor, bakıyor
Bilenin ahını bilmeyenin aklını alıyor, uçuruyor
Acısı dün gibi kalbime kalbime vuruyor, dokunuyor
Dile kolay tabi, yaşa da gör nasıl yanıyor canın
Söz vermiştin sözü tutmalı ya da bir ömür boyu susmalı
Aşktı, geçti, çok zorladı ama zerresi kalmadı
Söz vermiştin ya tutmalı ya da bir ömür boyu susmalı
Aşktı, geçti, çok zorladı ama zerresi kalmadı

Güm (translation)

So long my heart lay dormant—now this storm awakes within;
A drum resounds: boom, boom, boom—
I had erased you, whittled you from bone—when, how, by what dark wind did you return?
Hm?
I mourned you, crossed your memory in black ink,
Your name—once beloved, now a relic in the dust—
Speak not a word—hush,
Your syllables, those deep-lake eyes, mean nothing in the hush now,
Your gaze turns on me, weaving its tapestry of lies, again and again,
You steal the soul of the wise, scatter the mindless to oblivion’s air,
Yesterday’s ache finds my heart, bruising, ghost-fingered, still tender,
So easy to utter—try, endure, and learn how raw the soul can burn,
You pledged yourself—such vows must root, or else a man must keep them buried for a lifetime,
It was love—passed on, harrowed through, yet now not the faintest ember remains,
You swore—either stand by your word, or shelter in silence till dying breath,
It was love—gone, relentless, vanished—no trace, not dust on the sill,
Your gaze turns on me, weaving its tapestry of lies, again and again,
You steal the soul of the wise, scatter the mindless to oblivion’s air,
Yesterday’s ache finds my heart, bruising, ghost-fingered, still tender,
So easy to utter—try, endure, and learn how raw the soul can burn,
You pledged yourself—such vows must root, or else a man must keep them buried for a lifetime,
It was love—passed on, harrowed through, yet now not the faintest ember remains,
You swore—either stand by your word, or shelter in silence till dying breath,
It was love—gone, relentless, vanished—no trace, not dust on the sill