| Et weed enger, dat weiß mer sick Johre. Dä Jan hätt |
| och jetz sing Arbeit verlore. Hann ich doch jesaat: |
| Lang ess ussjemaht, dat die ir’ndwann, övver Naach, |
| zomaache un dat woor’t dann. T’ess övverall su, |
| ir’ndwie dä Wahnsinn. «Weltweite Krise», tja, künnt |
| jet draan sinn. Ech, ich weiß nit, wodraan et litt, wer |
| et dann nu woor, wer die Kaar’n der Dreck kutschiert |
| hätt. Oh, Mann, wie lang gläuvte mir dodraan, dat die |
| Chefetage do noch für uns draan drieht! Wer weiß, |
| ahm Engk wöhr dat nit passiert, hätt sich unsereinsens fröh jenooch jewehrt. |
| Besser wöhr et schon, et möht sich bloß ens wer |
| bemöhe. Besser wöhr et schon, wiesu jraad ich? |
| Ich hann zo dunn. Besser wöhr et schon, doch wat |
| ess hück schon noch wie fröher? Besser wöhr et |
| schon nur, wie jesaat: ich hann zo dunn. |
| O.K. Mann, mer will jo nit klaare. Nä'm Ähnz, Mann, et ess zo erdraare. |
| Schad eijentlich, wat et |
| Tanja un ich uns sick’e paar Johr alles en de Hoor |
| jeschmiert hann! Oh, Mann, hätt ich bloß noch ensdie Chance, wenn du wöss, |
| wie’t Tanja mich ens |
| fasziniert hätt. Wer weiß, ahm Engk wöhr dat nit |
| passiert, hätte mir uns mieh fürnander intressiert. |