| Δε θυμάμαι ομορφότερη νύχτα. |
| Δε θυμάμαι πιο παράξενη νύχτα. |
| Πήρα το δάκρυ σου, και το `κανα στιχάκι σε τραγούδι. |
| Πήρα την πίκρα σου, την έκανα ρεφρέν μιας μουσικής. |
| Κι έγινε η νύχτα μες στη νύχτα, κατακόκκινο λουλούδι. |
| Πάνω απ' την πόλη ένα φεγγάρι, μεθυσμένο από νωρίς. |
| Για σένα, για σένα. |
| Δε θυμάμαι ομορφότερη νύχτα. |
| Δε θυμάμαι πιο παράξενη νύχτα. |
| Είδα το στίχο μας γραμμένο, με μπογιά πάνω στους τοίχους, |
| κι όσοι περνούσαν τραγουδούσαν, τη δική μας μουσική. |
| Και πλημμυρίσαν ξαφνικά, όλα από φωτα κι από ήχους, |
| κι έγινε η νύχτα μες στη νύχτα, συναυλία και γιορτή. |
| Για σένα, για σένα. |
| Δε θυμάμαι ομορφότερη νύχτα. |
| Δε θυμάμαι πιο παράξενη νύχτα. |
| Φωτιές, καπνοί, ακόμα μια φορά, η ίδια ιστορία, |
| κλείσαν οι δρόμοι από παντού, που να κρυφτείς και που να πας. |
| Αγριεμένες οι φωνές, αγκαλιασμένη χορωδία, |
| Ελλάς, Ελλάς και τι θα γίνει, πάλι φίλε μου μ' εμάς. |
| Για σένα, για σένα, για σένα, για σένα. |
| Αγριεμένες οι φωνές, αγκαλιασμένη χορωδία, |
| Ελλάς, Ελλάς και τι θα γίνει, πάλι φίλε μου μ' εμάς. |
| Για σένα |