| Ik hoor de angst en wanhoop in haar stem |
| niet de klanken die ik van haar ken |
| Het is niet zo’n traan veroorzaakt door de wind |
| maar één die zijn oorsprong vindt |
| in een hart dat hevig lijdt |
| in de liefdesstrijd |
| Zeker maar voorzichtig zeg je zacht |
| er wordt voorlopig ander weer verwacht |
| Ik kijk of ik begrijp wat je bedoelt |
| maar mijn hoofd wordt overspoeld |
| met gedachten aan een tijd |
| van onzekerheid |
| Hou van mij, blijf bij mij |
| Want je heelde al m’n wonden |
| hier heb ik m’n plek gevonden |
| Want ik hou van jou, geloof me nou |
| al wat leeft dat weet dat ik niet zonder jou |
| leven kan |
| Er jankt een meeuw die hoorde wat ik dacht |
| m’n hart dat schreeuwt om kracht |
| In m’n onmacht reikt m’n hand |
| maar jij verdwijnt in het achterland |
| Hou van mij, blijf bij mij |
| Want je heelde al m’n wonden |
| hier heb ik m’n plek gevonden |
| Want ik hou van jou, geloof me nou |
| al wat leeft dat weet dat ik niet zonder jou |
| leven kan |
| Zal ik duiken voor de storm |
| m’n hoofd gebruiken of enorm |
| hard gaan schreeuwen om hervorming |
| van die eeuwenoude wet |
| die m’n ziel zo ontzet |
| Misschien dat iemand mij zomaar redt |
| Hou van mij! |
| Want ik hou van jou, geloof me nou, |
| al wat leeft dat weet dat ik niet zonder jou |
| leven kan |