| Era una vegada un poble mort |
| De gent preocupada per no temptar la sort |
| On tot anava molt a poc a poc |
| Sempre que passava per l’arbre tort |
| Em recordava que havia de ser fort |
| Molt fort, pensava cada cop |
| I entre mirades de cartró torna un somriure de debò |
| És com trencar-te el cor d’un cop de roc |
| És com si s’encengués un foc en mig del bosc que som els dos |
| Però potser aquell dia, un dia com tants |
| Quant tant m’avorria tu eres al davant |
| Quan jo estava tocant el fons |
| Però amb una tempesta va passar |
| I potser la lluna va donar un cop de ma |
| Fa temps, tant temps, però és cert |
| I entre mirades de cartró torna un somriure de debò |
| És com trencar-te el cor d’un cop de roc |
| És com si s’encengués un foc en mig del bosc que som els dos |
| I entre mirades de cartró torna un somriure de debò |
| És com trencar-te el cor d’un cop de roc |
| És com si s’encengués un foc en mig del bosc que som els dos |
| I entre mirades de cartró torna un somriure de debò |
| És com trencar-te el cor d’un cop de roc |
| És com si s’encengués un foc en mig del bosc que som els dos |